تبلیغات
لوله پلی اتیلن - پایدارکننده های حرارتی دراز مدت پلی اتیلن سنگین


پایدارکننده‌هایی که پلی‌اتیلن سنگین را در برابر حرارت، منجر به تخریب حرارتی می‌کنند، موادی هستند که با غلظت معیّن باید افزودنیهای پلیمریبه آمیزه اضافه شود تا پلاستیک را از تخریب حرارتی محافظت کنند. مانند مدت زمانی که یک پلیمر باید در داخل یک آون و در درجه حرارت معینی گذاشته شود تا در آن شرایط، شکنندگی زنجیر پدید آید که به آن Oven life time (از یک روز تا یک سال) می‌گویند، رسیدن به حالت اکسید شدگی را می‌توان از طریق یک آزمایش خمش تعیین نمود.

استفاده از کمک پایدارکننده ها (Costabilizers) مانند (Thioethers, phosphites) در آمیزه های HDPE نیز مرسوم است، همان گونه که قبلاً بیان شد، مخلوطی از آنتی اکسیدان های فنلی (اصلی) با فسفیت ها یا فسفونیت ها (ثانویه) که نقشی اساسی در فرآیند پایدارکنندگی پلی پروپیلن دارند، زیاد مورد استفاده قرار می‌گیرند.

پایدارکننده های حرارتی پلی اتیلن سنگین معمولاً در غلظت های (۰٫۰۳ – ۰٫۱۵)% به آمیزه این پلاستیک افزوده می شوند و این غلظت به ندرت از ۰٫۱۰% اضافه تر می‌شود.
بر اساس نتایج حاصل از آزمون Oven life time سه پایدارکننده حرارتی زیر، بالاترین کارایی و تاثیر را روی پلی اتیلن سنگین، داشته اند:

pentaery thrityl tetrakis-3- (3,5-di-tert. butyl -4-hydroxyphenyl)-propionate.
1,3,5- tris- (3,5-di-tert. butyl -4-hydroxybenzyl)-isocyanurate


  • آخرین ویرایش:دوشنبه 20 بهمن 1393
آخرین پست ها